Kaktusy można rozmnażać z nasion lub poprzez sadzonkowanie i szczepienie. Podobno większą radość sprawi hodowcy otrzymanie dorodnego kaktusa z samodzielnie zasadzonego nasionka, niż okaz kupiony w sklepie, czy otrzymany w prezencie. Poza tym można obserwować cały cykl rozwoju kaktusów. Nasiona należy umieścić w ziemi wiosną, najlepiej w kwietniu lub w maju, gdyż kiełkują one w temperaturze 20-35⁰C. Podłoże powinno być złożone z miału torfowego oraz piasku rzecznego. Musi być wilgotne. Doniczki z nasionami należy umieścić na słonecznym parapecie i przykryć szkłem. Teraz można obserwować młode, rozwijające się siewki. Przez ten cały czas ziemia musi być wilgotna. Kiedy pojawią się kolce, młode kaktusy można rozsadzać do doniczek. Innym sposobem rozmnażania jest odłamanie bocznego pędu od dorosłego kaktusa i wsadzenie jej do nowej doniczki, do czasu, aż się ukorzeni. Te gatunki, które nie dają nasion i nie ukorzeniają się, rozmnażają się poprzez szczepienie, tzn. umieszczenie na podkładzie zakorzenionej rośliny małej części (zrazu) innego kaktusa, które to części ulegają zrośnięciu.

Gatunki kaktusów – wśród wielu gatunków kaktusów znajdziemy wiele dziwnych okazów. Kaktusy to rośliny bardzo zróżnicowane, znajdziemy tutaj okazy, które zachowały jeszcze liście, jak popularna peireskia kolczasta, uprawiana najczęściej jako podkładka do szczepienia epifylum. Popularnym rodzajem są opuncje, czyli krzewiaste i drzewiaste kaktusy o spłaszczonych, cylindrycznych i wałeczkowatych pędach z drobnymi i grubymi listkami. W mieszkaniach rośliny te rosną szybko i osiągają duże rozmiary. Ripsalisy należą do rzadko spotykanych w domach epifitycznych gatunków kaktusów, które w naturze rosną na drzewach i skałach. Bardziej popularne są fylokaktusy, które często i pięknie kwitną. Ich pędy są spłaszczone, karbowane na brzegach i pozbawione kolców. Kwiaty zabarwione są na żółto, różowo, pomarańczowo oraz czerwono, pojawiają się w okresie od marca do czerwca. Cereusy mają walcowate pędy, żebrowane z kępkami kolców na grzbiecie żeber. Cześć z nich płoży się po ziemi i ma korzenie powietrzne. Najczęściej uprawianym w Polsce kaktusem jest Echinopsis, jego żebrowana łodyga ma kształt kuli i jest pokryta kolcami. Ma duże kwiaty z długą rurką.

Budowa żółwia. Ciało żółwia składa się z twardego pancerza oraz z części miękkich. Wielkość ciała żółwia ozdobnego to 26-28 cm, zdarzają się jednak osobniki osiągające 35 cm długości. Natomiast długość pancerza zależna jest od płci, u samic jest dłuższy i wynosi 20 cm, u samców jest znacznie krótszy – ma jedynie około 13 cm. U tego gatunku pancerz jest płaski, symetrycznie ukształtowany. Wypukła cześć grzbietowa nosi nazwę karapaksu, płaska cześć brzuszna to plastron. Sztywne spojenie kostne, tzw. mostek łączy obie części po bokach. Młode osobniki mają karapaks o wyraźnie kształcie, w kolorze jasnozielonym. Z wiekiem kolor ten przechodzi w oliwkowy, a środkowe fragmenty płytek ciemnieją plastron jest biały lub jasnożółty, z czasem ciemnieje. Pancerz składa się z dwóch części – wewnętrznych płytek kostnych i wewnętrznych tarczek rogowych. Do części miękkich zaliczamy głowę, nogi i ogon. Te części pokryte są plamami, których kolor i układ określa przynależność do danego gatunku. Kończyny tych żółwi są spłaszczone, z pięciopalczastymi, połączonymi błonami, łapami.

Żywienie żółwi. Wszystkie produkty żywnościowe, które podajemy żółwiom, powinny być świeże i umyte. Często głównym pożywieniem żółwi są produkty roślinne, zwłaszcza sałata i mlecz (podawany razem z żółtymi kwiatami). Można także podąć mniszek lekarski, szpinak, czy niektóre wodne rośliny (np. moczarka i wywłócznik). Żółwie zjadają z apetytem także ogórki, marchewki, pomidory, jabłka, dynie, wiśnie, czereśnie, pomarańcze oraz banany. Należy im także podawać produkty zwierzęce. Ważne, aby mięso było chude i surowe, najlepsze jest cielęce, końskie i indycze, można podawać wołowe serca, wątróbki i nerki, a także ryby słodkowodne i morskie w kawałkach, krewetki i ślimaki. Żółwie nie mogą jeść ostrych warzyw, kapusty, kalafiora oraz ziemniaków, a także pieczywa, makaronów oraz mleka. Niektóre żółwie lubią kurze jaja. Wszystkie produkty winny być przygotowane zaraz przed podaniem. Warzywa kroimy w kostkę, owoce podajemy bez pestek, a bardzo twarde produkty ścieramy na tarce. Żółwie ozdobne karmimy 2-3 razy w tygodniu, podając tyle, ile zwierze jest w stanie zjeść z ciągu kilku minut. 50% pożywienia powinny Stanowic produkty mięsne, a kolejne 50% – roślinne.

Rozmnażanie żółwi. Uzyskanie potomstwa w warunkach domowych wymaga wiedzy i cierpliwości. Żółwie osiągają dojrzałość płciową po trzech latach. W sztucznych warunkach gody mogą odbywać się przez cały rok, jednak najintensywniejsze są od lutego do maja. Parę żółwi trzymamy najpierw osobno w akwaterarium o niższej temperaturze, a następnie przenosimy je razem do pojemnika z wyższą temperaturą, spryskując je codziennie wodą, co ma zachęcać do odbycia godów. Samica potrzebuje mieszaniny piasku i torfu do składania jaj. Zwykle skała od 5 do 25 sztuk. Złożone jaja należy ostrożnie odkopać i przenieść do inkubatora, który wykonujemy sami z naczynia żaroodpornego. Inkubacja jaj musi przebiegać w temperaturze 28-30⁰C. W zależności od temperatury i wilgotności trwa od 70 do 102 dni. Młode żółwiki wydostają się z jaja same, dzięki zębowi jajowemu, który jest widoczny na ciele zwierzęcia jeszcze przez 10 dni. Młode powinny zostać w inkubatorze przez 2-3 dni, następnie powinny znaleźć się w osobnym terrarium. Do drugiego roku życia samce i samice rozwijają się podobnie, następnie widoczne są różnice w wyglądzie poszczególnych płci.