Choroby kaktusów – wczesne wykrycie chorób, atakujących kaktusy, pozwoli skutecznie je wyleczyć. Do najczęstszych chorób kaktusów należy zgnilizna, zwana także zarazą kaktusową, wywołaną przez grzyby i atakującą zarówno korzenie, jak i pędy roślin. Objawem jest zmiana barwy i zahamowanie wzrostu kaktusów. Jedynym sposobem na wyleczenie kaktusa jest obcięcie chorych części i zasypanie je sproszkowanym węglem drzewnym. Częstym schorzeniem jest także szara pleśń, także wywołana przez grzyb. Choroba ta objawia się żółtymi i brązowymi plamami na pędach, zwalcza się ją tak samo, jak zgniliznę. Kaktusy mogą chorować na chlorozę (żółtaczkę), którą wywołuje brak żelaza w ziemi, zakwaszenie podłoża oraz gnicie korzeni. Wtedy pędy nabierają żółtej barwy, gdyż zanika chlorofil. Należy obciąć chore korzenie i pielęgnować roślinę jak sadzonkę. Zbyt silne nasłonecznienie oraz zbyt skąpe podlewanie może powodować czerwonkę, czyli czerwienienie pędów. Roślinę należy na jakiś czas przenieść w zacienione miejsce. Kaktus może zachorować na korkowacenie skórki, które objawia się powstawaniem suchych i brązowych plan na pędach. Trzeba zmienić stanowisko roślin i ograniczyć podlewanie.

Szkodniki kaktusów – kaktusy mogą zostać zaatakowane przez szkodniki, które są w stanie zniszczyć roślinę. Do najczęstszych szkodników kaktusów należy czerwony pajączek (przędziorek). Na roślinach pojawiają się małe, czerwone robaczki, białe larwy i delikatna pajęczyna. W związku z tym kaktusy przybierają niezdrową barwę. Rośliny należy stale spryskiwać wodą, zwłaszcza w ciepłe dni, a szkodniki usuwać patyczkiem zwilżonym spirytusem. Na kaktusach pojawiają się także mszyce, odmiana zielona rzadko, natomiast odmiana wełnista powoduje, że na kaktusach pojawiają się małe, wełniste kłaczki. Pędy marszczą się w tych miejscach, a roślina słabiej rośnie. Zwalczanie tych szkodników jest trudne, owady trzeba zbierać patyczkiem, a miejsca zaatakowane przecierać spirytusem. Mszyca korzeniowa atakuje korzenie, a nieratowana roślina ginie. Korzenie należy płukać w ciepłej wodzie i w spirytusie denaturowanym. Kaktusy, zwłaszcza te bez kolców, mogą być zaatakowane przez ślimaki. Zauważyć wtedy można odgryzione pędy. Sposobem na nie jest zakładanie pułapek oraz pozostawianie kamfory i naftaliny, których zapach jest dla nich odstraszający.

Kaktusy można rozmnażać z nasion lub poprzez sadzonkowanie i szczepienie. Podobno większą radość sprawi hodowcy otrzymanie dorodnego kaktusa z samodzielnie zasadzonego nasionka, niż okaz kupiony w sklepie, czy otrzymany w prezencie. Poza tym można obserwować cały cykl rozwoju kaktusów. Nasiona należy umieścić w ziemi wiosną, najlepiej w kwietniu lub w maju, gdyż kiełkują one w temperaturze 20-35⁰C. Podłoże powinno być złożone z miału torfowego oraz piasku rzecznego. Musi być wilgotne. Doniczki z nasionami należy umieścić na słonecznym parapecie i przykryć szkłem. Teraz można obserwować młode, rozwijające się siewki. Przez ten cały czas ziemia musi być wilgotna. Kiedy pojawią się kolce, młode kaktusy można rozsadzać do doniczek. Innym sposobem rozmnażania jest odłamanie bocznego pędu od dorosłego kaktusa i wsadzenie jej do nowej doniczki, do czasu, aż się ukorzeni. Te gatunki, które nie dają nasion i nie ukorzeniają się, rozmnażają się poprzez szczepienie, tzn. umieszczenie na podkładzie zakorzenionej rośliny małej części (zrazu) innego kaktusa, które to części ulegają zrośnięciu.

Gatunki kaktusów – wśród wielu gatunków kaktusów znajdziemy wiele dziwnych okazów. Kaktusy to rośliny bardzo zróżnicowane, znajdziemy tutaj okazy, które zachowały jeszcze liście, jak popularna peireskia kolczasta, uprawiana najczęściej jako podkładka do szczepienia epifylum. Popularnym rodzajem są opuncje, czyli krzewiaste i drzewiaste kaktusy o spłaszczonych, cylindrycznych i wałeczkowatych pędach z drobnymi i grubymi listkami. W mieszkaniach rośliny te rosną szybko i osiągają duże rozmiary. Ripsalisy należą do rzadko spotykanych w domach epifitycznych gatunków kaktusów, które w naturze rosną na drzewach i skałach. Bardziej popularne są fylokaktusy, które często i pięknie kwitną. Ich pędy są spłaszczone, karbowane na brzegach i pozbawione kolców. Kwiaty zabarwione są na żółto, różowo, pomarańczowo oraz czerwono, pojawiają się w okresie od marca do czerwca. Cereusy mają walcowate pędy, żebrowane z kępkami kolców na grzbiecie żeber. Cześć z nich płoży się po ziemi i ma korzenie powietrzne. Najczęściej uprawianym w Polsce kaktusem jest Echinopsis, jego żebrowana łodyga ma kształt kuli i jest pokryta kolcami. Ma duże kwiaty z długą rurką.

W okresie zimowym kaktusy zapadają w stan spoczynku. W marcu i kwietniu zaczynają na powrót rosnąc, trzeba je wtedy umieścić w większych doniczkach. Oczywiście należy zbadać, jak bardzo jest to konieczne. Bezwzględnie należy przesadzać młode okazy i siewki oraz te kaktusy, które do tej pory rosły w miniaturowych doniczkach. Natomiast większe rośliny wystarczy przesadzać raz na dwa, trzy lata. Wiele osób nie podlewa kaktusów przez trzy dni przed przesadzaniem, co pozwala na całkowite usunięcie starej ziemi z doniczki i ocenienie stanu korzeni. Kaktus wyjmujemy z doniczki razem z bryłą dobrze przekorzenionej ziemi. Trzeba założyć ochronną rękawiczkę, żeby kolce nie skaleczyły naszych dłoni. Korzenie przegniłe obcinamy, sprawdzamy także, czy nie ma na nich pasożytów. Dno nowej doniczki zabezpieczamy potłuczonymi kawałkami innej doniczki, uzupełniamy nową ziemią i wkładamy kaktus z bryłą ziemi, przerośniętą korzeniami. Ziemię wyrównujemy i ugniatamy, odstawiamy kaktus w ciepłe i lekko zacienione miejsce. Podlewamy po raz pierwszy po dwóch – trzech dniach, w zależności od stanu korzeni i wielkości doniczki.